Zoals iedereen die nog wel eens op onze blog kijkt wel gemerkt heeft, bloggen we al een poosje niet meer.

Het komt er niet meer van, en we hebben er ook niet zoveel zin meer in. Eigenlijk hebben we best nog wel een hoop te vertellen, het leven in Portugal is, zeker op de ‘campo’ (het platteland), heel anders als het gemiddelde leven in Nederland.
Maar toch, doordat we nu gesetteld zijn, huisje (dat sinds juni klaar is), boompje (heel veel bomen, eigenlijk een compleet bos), beestje (nu nog alleen 2 katten maar daar zal snel een hond bijkomen), hebben we niet meer de behoefte om onze dagelijkse bezigheden op het internet te zetten. Het voelt gewoon wat meer ‘privé’.

Portugal Nature Lodge heeft het eerste seizoen fantastisch gedraaid. We hebben meer gasten gehad dan we ooit hadden durven hopen en als we de reakties mogen geloven heeft iedereen het ook heel erg naar zijn zin gehad. Wij ook!

Natuurlijk moesten wij een beetje inkomen, het was voor ons tenslotte ook allemaal nieuw. Maar alles kwam uit zoals het bedoeld was, en voldeed aan de verwachtingen van onze gasten. 
Het is ook vanaf de opening half juni tot aan de laatste dag, 31 oktober, bijna constant mooi weer geweest. Pas nu kunnen we merken dat het echt iets kouder gaat worden. Al schijnt de zon nog vaak, waardoor het overdag boven de 20 graden is, als de zon het even laat afweten dan is het ook gelijk frisjes.

We gaan het winterseizoen gebruiken voor onderhoud en verbeteringen, er is nog heel veel te doen. Als het goed is kunnen we volgend jaar onze gasten nog beter van dienst zijn!

Vanaf 1 april gaan we weer open met de yurt en de safaritent, de tipi’s vanaf 1 mei. De eerste boekingen voor mei en juli zijn al binnen, dus we hebben er vertrouwen in dat het een goed jaar gaat worden.

We vinden het evengoed leuk om iedereen die geïnteresseerd is op de hoogte te houden, daarom schrijven we regelmatig een nieuwsbrief die we ook op onze site zetten:

http://www.portugalnaturelodge.com/contact/nieuwsbrieven

Iedereen die ons de afgelopen jaren gevolgd heeft en met ons mee heeft geleefd; hardstikke bedankt! We vonden alle reacties en mailtjes ontzettend leuk, en ook om erachter te komen dat heel veel mensen waarvan we nooit iets hoorden ons toch volgden.

En natuurlijk: hartelijk dank aan onze sponsors die onze reis mogelijk hebben gemaakt. Met name Bike Sportive uit Haarlem en SRAM, die al die tijd voor ons klaar hebben gestaan.

Peter&Joke

We hebben de afgelopen week een feestje kunnen vieren, we hebben eindelijk licht! Electra dus van de electriciteitsmaatschappij. Wat een luxe. Tot nu toe leefden we met een klein generatortje dat we een paar uurtjes per dag aandeden. Niet te veel want het kost een vermogen aan brandstof. En bepaalde apparaten die veel stroom vragen (lees: de wasmachine!), deden het niet op het generatortje.

Nu hebben we dus eindelijk stroom. Wat hebben we daar lang op moeten wachten. In november vorig jaar was alles al klaar om stroom aan te leveren, maar steeds was er weer een papiertje dat miste, of een andere reden om weer te moeten wachten. Van alles hebben we geprobeerd, heel vaak hoop gehad die elke keer weer onterecht bleek. Maar nu dus toch. En het went snel maar we genieten er nog steeds van. Pizza’s in de vriezer, even patat bakken, wasje draaien, muziek aan, heerlijk.

En eind april kregen we eindelijk onze bouwvergunning. Het huis is bijna klaar… Ook hiervoor hebben we heel wat bezoekjes aan de gemeente gebracht. Mondeling hadden we allang toestemming, maar officieel liet het nog op zich wachten. Een enorm pak papier hadden we samen met onze architecte geproduceerd. Het verzamelen en maken van al die documentatie duurt zo lang dat ondertussen de wetten veranderen en er weer een nieuw document of verklaring nodig is. Of het huis weer aan een nieuwe regel moet voldoen waardoor de architecte de tekeningen weer moest aanpassen. Vandaar dat niemand hier wacht op zijn bouwvergunning maar gewoon vast begint te bouwen. We zijn blij dat we het ook zo gedaan hebben, anders hadden we nu pas kunnen beginnen!

Ons huisje begint nu echt op te schieten, het dak zit erop en ze zijn bezig met het stucwerk. Eind mei verwacht de aannemer zijn biezen te pakken.
Het is al enorm opgeruimd. Alle hopen grond, zand en grind zijn bijna weg, de berg puin die er lag is weg en de helling naast ons huis is nu zo glad als een skihelling. Nu alleen nog wachten op sneeuw …

Zelf zijn we ook behoorlijk aan het opruimen geweest. Er lagen overal nog enorme hopen snoei- en maaiafval en overal werkmateriaal. Bergen grond hebben we weggeschept, het knapt steeds meer op. Eind deze week hebben we een vergunning om snoeiafval te verbranden. Dat mag nog tot 15 mei, daarna wordt het te droog.

De safaritent is voorzien van een badcel, wat een prachtige plek wordt dat! Als er geen gasten komen gaan we er zelf wonen en verhuren we ons huis.

Onze huidige slaapkamer, de yurt, is ook zo goed als klaar. De badcel is gereed, deze week komt er een keukentje. We werken nog steeds elke dag hard, maar nu er van alles klaar is wordt het wel iets relaxter. We weten nu echt zeker dat we het gaan redden voor half juni, alle afhankelijkheden van anderen zijn nu achter de rug.
De yurt en de safaritent zouden we in principe al vanaf half mei kunnen verhuren. En dat is een lekker idee!

Wij, maar ook Joke haar ouders, worden al volleerde gidsen, want we krijgen regelmatig bezoek van mensen die toch even willen kijken waar we nou mee bezig zijn. Vrienden en kennissen, die zelf komen kijken of het weer aan vrienden en familie willen laten zien omdat ze het toch wel heel bijzonder vinden.
Ook een paar mensen uit het dorp zijn komen kijken, en vonden het helemaal prachtig. Dat is speciaal voor portugesen, want die doen dat meestal niet zomaar. Veelal mensen die hier al generaties lang wonen en het land al vanaf hun jeugd kennen. En die zien dat het nu na jaren van verwaarlozing weer mooi wordt.
Vandaag werd er een wandeling georganiseerd door de dorpsvereniging, die langs ons land kwam. Konden ze gelijk even komen kijken, want veel mensen zijn toch nieuwsgierig.

Het is weer lang geleden maar er is ook zoveel gebeurd de afgelopen maand, en we hebben zo hard gewerkt. De tijd raced voorbij en voor je het weet is het 6 weken geleden dat je de log hebt bijgewerkt. De afgelopen weken hebben we de deks voor de tipi’s en de safaritent afgemaakt. Heel veel graaf, meet, zaag, schroef en schilderwerk. Vooral dat van de safaritent, 72 m2 houten dek, inclusief ondersteunende balken en palen.

We hebben de yurt opgezet en de safaritent, en zijn verhuisd naar het deel van ons huis dat al klaar is. Het is nog wel wat primitief, want we hebben nog geen electra en daardoor moeten we veel handmatig doen. Wel hebben we een kleine generator voor lichtjes en laptop, en een waterpompje dat water uit een vat in een drukvat pompt, waardoor we lekker kunnen douchen in onze tijdelijke badcel en daar ook stromend warm en koud water hebben. Het vat vullen via een ander pompje dat op benzine loopt waarmee we een kleiner vat vullen vanuit de bron op ons land. Dat kleine vat (1000 liter) zetten we achter in de auto en zo rijden we het water naar het grote vat en hevelen we het met de pomp over. Het is een tijdelijke oplossing die voor nu goed werkt maar wel veel tijd kost.

Corrie en Jan, de ouders van Joke, zijn in hun caravan op ons land getrokken. We gebruiken het huis om in te leven en zij slapen in de caravan en wij in de yurt. Geen gekke slaapkamer trouwens, het is echt een heel bijzondere ruimte. Door het open dak kijk je naar de sterrenhemel, die hier over het algemeen prachtig is.

Vorige week vrijdag is Joke in de Algarve geopereerd aan haar knie, een kijkoperatie om een stukje meniscus weg te nemen. Begin februari zat haar knie plotseling vast, en gelukkig is de pijn snel minder geworden, maar het was duidelijk dat er iets aan gedaan moest worden. Slechte timing, want er is uiteraard heel veel te doen en met een pijnlijke knie moet je toch een beetje voorzichtig doen. Maar het is nu belangrijk om even een poosje rustig aan doen, mooi de tijd voor wat computerwerk.

Gelukkig hebben we nog steeds de fantastische hulp van Corrie en Jan, en dat zorgt ervoor dat alles gewoon door gaat. Het is ook heel gezellig, om alles samen te kunnen delen. Zij krijgen behalve het werk ook wel een stukje stress mee natuurlijk, want het wordt een terugkerend verhaal, niets gaat hier vanzelf. Aan elk onderdeeltje van ons project zit wel een verhaal vast. Sommige dagen hebben we het idee dat er echt niets gebeurd, ondanks dat we het zo druk hebben. Maar als we dan weer terugkijken op een periode (het schrijven van een stukje voor de weblog is daar heel goed voor!), dan gebeurt er toch wel heel veel.

Het nieuwe deel van ons huis schiet ook op. Sinds ze begonnen zijn aan het dak hebben we pas in de gaten dat het toch best wel groot wordt alles bij elkaar. En heel mooi, vanuit elk raam heb je een mooi uitzicht. Wat is het toch een prachtig plekje!

Hoogste tijd voor weer eens een berichtje. Want er is weer veel gebeurd. Ten eerste is de natte koude winter eindelijk voorbij. We zijn hem al weer bijna vergeten.
Ten tweede zijn tegelijkertijd met het intreden van de lente, rond 10 februari, ook Joke haar ouders gekomen. Zij komen ons een paar maanden helpen en dat kunnen we goed gebruiken. Het is altijd leuker om met zijn allen te klussen en het is ook erg gezellig. Ze logeren zolang in een huis van vrienden die een paar weken in Nederland zijn, maar het is de bedoeling dat ze straks in een caravan op ons terrein gaan wonen.

We hebben ze direct hard aan het werk gezet. Blokhutjes bouwen die de douche-toilethuisjes bij de tenten gaan worden. De aanlevering van het hout voor deze hutjes was nog een avontuur, het was nog tijdens de regenperiode en de vrachtwagenchauffeur presteerde het om van de modderige weg af te glijden. Met de tractor van de buurman hebben we hem er uiteindelijk uit kunnen trekken.

Het nieuwe deel van ons huis krijgt ook al vorm, nog steeds verbazen we ons over de enorme hoeveelheid zwaar handwerk die de mannen doen. De hele dag hakken, stampen, scheppen, sjouwen. Machines komen er nauwelijks aan te pas. Maar het wordt wel ontzettend mooi. De fundering van leisteen is gelegd, en een deel van de aarde (taipa) muren staan ook al.

En we zijn begonnen met het aanleggen van de infrastructuur. Da’s wel even slikken, het hele land ligt nu vol met diepe geulen waar straks de waterleiding, riolering en electra door komt te lopen. 520 meter waterleiding komt er, en ongeveer 350 meter rioolbuis en electrakabel.

Op de fotoos ook nog een hop en een groene boomkikker, je vind het allemaal op Portugal Nature Lodge in de Alentejo! (Ja sorry, die reclame is nu eenmaal nodig).

Veel van jullie weten het al maar we hebben begin januari onze website online gezet. Dus geef het door: www.PortugalNatureLodge.com. Nu alleen nog in het nederlands maar de engelse vertaling is in de maak. En we proberen ons aan te melden op zoveel mogelijk sites. Als je nog tips hebt horen we het graag.  Voor de portugese vertaling hebben we nog even tijd, portugezen boeken zonder uitzondering hun vakantie op het laatste moment.

En we gaan ‘pas’ op 1 juni open. ‘Pas’ uiteraard tussen aanhalingstekens, want de tijd vliegt hier nu eenmaal. En er is nog veel te doen. Maar het gaat allemaal voorspoedig. De tipi’s waren er vorige maand al, de yurt hebben we begin januari opgehaald uit Lissabon, waar ze vanuit Engeland naartoe gestuurd was. Het is echt een enorm pak, een auto en aanhanger vol. 81 stokken voor het dak, een ontilbaar pak met hout voor de wanden, het kroonwiel en de staanders waarop deze steunt (zie foto) en een paar grote pakken met canvas en isolatievilt. Totaal 450 kilo. Nee, niet een tentje dat je even meeneemt op vakantie. Hoewel er toch mensen schijnen te zijn die het doen. We hebben de pakken voorlopig opgeslagen, we kunnen en willen haar nog niet opzetten (te vochtig weer in deze tijd van het jaar). Maar uiteraard hebben we wel een deel uitgepeld uit de lagen verpakkingsmateriaal om het schilderwerk te bewonderen. Echt indrukwekkend, we kunnen niet wachten om er zelf straks een paar nachten in te slapen!

Ons huisje schiet al lekker op. Het eerste deel is bijna klaar. De aannemer verwacht deze week de tegels voor de vloer en het terras erin te leggen en de deuren en ramen staan al klaar bij de timmerman. Dan kunnen we zelf aan het schilderen en kunnen we er wat spullen in gaan zetten. De aannemer gaat dan verder met het nieuwe deel, het zal nog wel een paar maanden duren voordat dat klaar is. De opening tussen het nieuwe en het oude deel wordt pas op het eind gemaakt, zodat we wel vast in het gerenoveerde stuk kunnen wonen.
Het wordt echt een natuurhuisje. Muren van aarde, dak van boomstammen, stucwerk deels van aarde en tadelakt in de keuken en de badcel. Tadelakt is een marrokaanse techniek, waarbij de stuc van aarde en kalk na het drogen wordt bewerkt met een soort was, waardoor het helemaal waterdicht wordt. Je ziet het in Nederland wel eens in sauna’s en zo. Het is heel glad, in allerlei kleuren te maken, en alles lijkt uit een stuk gemaakt. Wasbak, vloer en muren, alles loopt in elkaar over. Heel mooi, heel speciaal. Omdat arbeidskrachten in Portugal nog zo goedkoop zijn, het is een vrij bewerkelijke techniek, is het hier goed te betalen. Want de materialen komen grotendeels van ons eigen land en zijn dus gratis.
Ondanks alle natuurlijke elementen wordt het een heel modern huis, wat we ook wel weer belangrijk vinden.

Wat de laatste tijd wel is gebleken is hoe belangrijk een goede kachel is. Net als in Nederland is het hier een extreem koude winter. Overdag kan het nog boven de 15 graden zijn als de zon schijnt, maar ‘s avonds is het echt koud. Alle houtverkopers zijn regelmatig uitverkocht. Bijna iedereen stookt hier op hout, want gas is erg duur en ook electrische verwarming is niet te betalen. Maar omdat een houtkachel nu eenmaal niet even snel aan te zetten is, en hij meestal ook niet de hele dag blijft branden als je er niet bent, raken we er al aan gewend om net als de portugezen met je jas aan in huis te zitten. Tot de kachel warm is.
Wij halen het hout tot nu toe nog zelf uit het bos, daar liggen genoeg omgevallen bomen. Peter is al volleerd zager en klover geworden. Zo nu en dan een uurtje zagen en een uurtje kloven levert weer voor een weekje hout.

Ons terrein ziet er op het moment niet uit. We zijn bezig met het aanleggen van de infrastructuur, water, electra en riolering. De grond is vochtig door de vele regen en graafmachines rijden eroverheen om de geulen te graven. Een groot gat van 2 bij 3,5 meter en 2 meter diep voor de septic tank. We hebben een biologische septic tank gekozen, waar het afvalwater in 3 compartimenten komt. Door bepaalde structuurtjes in de tank, die voor een soort darmwerking zorgen, komt het water er na een poosje gezuiverd uit en is te gebruiken voor irrigatie. Later gaan we nog een rietveld aanleggen waar het water nog eens doorloopt voor extra zuivering.
Voor het lodge moeten er heel wat metertjes waterleiding, riolering en electra aangelegd worden. En dat moet allemaal onder de grond. Het is belangrijk om dat nu alvast te doen, zodat de aarde nog tijd heeft om te regenereren. In maart en april gaat er van alles groeien en bloeien, en dan zie er je er al snel niets meer van dat de aarde pas geleden nog helemaal open lag.

Al groeit er nu ook al van alles op het land. Allerlei zwammen, vele ook eetbaar, portugezen plukken zondags hele manden vol. We zagen ook een aantal vliegenzwammen staan, we lazen dat die in Nederland nu verboden zijn vanwege het paddoverbod. Hmmmmm….
En heel veel bloemen. Daarom ook maar een paar fotootjes bijgevoegd.

We zijn ook aan het proberen de vijver schoon te maken. Het is een prachtige poel, ter grote van een gemiddelde parkvijver in Nederland. Maar ook deze is jaren verwaarloosd en van de zomer toen het waterpeil laag stond zagen we dat er wel heel veel bagger in stond, en ook heel veel algen tussen de waterlelies. Dus hebben we maar besloten deze ook aan te pakken. Maar toen we een lekker end op weg waren, het meeste water eruit (niet alles want het barst van de kikkers en salamanders), en een deel van de bagger, begon het te regenen. En het blijft de komende  week nog veel regenen dus dit moeten we later maar afmaken. Deze schoonmaakactie maakt de vijver er niet mooier op, maar zoals een engelse vriendin van ons laatst zei: ‘You can’t make an omelet without breaking the eggs.’ Dus we gaan maar verder werken naar dat hele lekkere mooie omeletje dan!

We wensen jullie allemaal hele gezellige kerstdagen en een nieuwjaar vol verrassingen!

Voor het eerste zijn we een beetje laat, maar je raakt hier ook zo gauw de tijd kwijt. Het is de laatste tijd weer prachtig weer en omdat we in ons tijdelijke onderkomen geen kerstboom of zo hebben en ons hoofd ook niet naar kerst staat, denk je er eigenlijk helemaal niet aan. Het wordt hier in Portugal wel gevierd, maar alleen 25 december is een vrije dag. Morgen wordt er gewoon gewerkt. Enorme hoeveelheden kadootjes schijnen er te worden ingeslagen, mensen sluiten er leningen voor af om hun kinderen maar zoveel mogelijk nieuw speelgoed te kunnen geven. Alhoewel dat dit jaar ook wel minder zal zijn, ook hier is het nu niet zo makkelijk meer om een lening te krijgen.

Ons huisje schiet lekker op, tenminste, de renovatie van het oude huis. Het dak zit erop, met mooie typisch alentejaanse randjes. Met heel veel handwerk worden openingen van overhangende dakpannen heel netjes met cement opgevuld, waardoor je een mooi randje langs het dak krijgt. De muren worden gestuckt met kalkzand. Taipa mag je niet stucken met cement, want dat sluit de taipa af waardoor die niet meer ademt en zijn isolerende effect verliest.
Volgende week gaan de electricien en de loodgieter aan het werk, dan kan de binnenkant afgewerkt worden, ramen en deuren erin, en dan kunnen we een deel van onze spulletjes uit de container naar het huis verhuizen.

Het was nog een heel avontuur om de container op zijn plaats te krijgen. De vrachtwagen die hem zou komen brengen was een 18-meter truck, en die kan niet bij ons landje komen. Dus moesten we snel voor een oplossing zorgen. Gelukkig kwam de aannemer met een oplossing, een klein vrachtwagentje met een kraantje erop en zijn vorkheftruck. Beide konden ze ongeveer de helft van het gewicht van onze container aan, die 5000 kilo woog. We hebben geregeld dat vlakbij Troviscais de container van de grote truck op de kleine gezet werd, en daarna was het heel spannend of hij wel netjes op zijn plaats gezet kon worden. Het leek een paar keer fout te gaan, het kraantje kreeg hem niet omhoog en de vorkheftruck kantelde onder het gewicht. Maar stukje bij beetje met passen en meten is hij toch heel netjes op zijn plaats gezet dus nu staan al onze spullen op ons land.
Ook ons campertje hebben we ernaartoe verhuisd, maar we wonen er nog niet. Helaas is de electriciteit nog steeds niet aangesloten en zonder electra geen water. En natuurlijk ook geen internet,en daar kunnen we toch echt niet zonder!

Verder zijn we druk bezig met het land klaar te maken voor ons vakantieparadijsje. Volgend jaar juni gaan we open, en dat moet zeker kunnen, maar er is nog veel te doen.
We hebben 3 tipi’s binnen, en na een paar keer oefenen hebben we er vandaag een mooi op kunnen zetten. Het is even puzzelen maar echt leuk werk.
We gaan hem wel weer afbreken want we zitten nog in de winter en zonder kachel wordt het in de tent toch vochtig en dat is niet goed.
Volgende week krijgen we een mongoolse yurt en ook de Zuid Afrikaanse safaritent is onderweg.
En we zijn druk aan het werk aan de website die 1 januari de lucht in gaat: www.portugalnaturelodge.com.
Dus iedereen die op zoek is naar een prachtig vakantie adresje in Zuid Portugal voor volgend jaar, en het leuk vindt om te slapen in een tipi, een mongoolse yurt of een luxe safaritent, allemaal voorzien van prive-badkamer en keukentje, luxe kamperen dus, houdt de site in de gaten of stuur een mailtje naar nobeerincluded@gmail.com, dan houden we je op de hoogte.
Het is hier ook een paradijs voor wandelen en voor de mountainbike, vorige week fietsten we nog in t-shirt en korte broek door de heuvels.

We hebben hard gewerkt de afgelopen maand! En er is voor ons gewerkt, want er is veel gebeurd.

Op het land hebben we enorm veel onkruid verzameld en verbrand. Het verbranden van ‘tuin’afval mag alleen als het regenseizoen begonnen is en de eerste buien gevallen zijn. Dan moet je een vergunning aanvragen bij de ‘junta’, de administratie van de deelgemeente. Dat is gratis, maar je moet wel een paar dagen wachten want de brandweer wordt ingelicht, en je moet aangeven hoeveel dagen je van de vergunning gebruik wilt maken. We hadden al hopen gemaakt van het afgemaaide en omgezaagde onkruid, maar die moesten nu allemaal verzameld en op het vuur gegooid worden. Warm klusje, en ook heel vermoeiend. Na een dag branden waren we bekaf.

Omdat we het schoonmaken van 7,5 hectare niet alleen redden, zelfs niet het deel van het land dat we in ieder geval schoon willen hebben, hebben we een bedrijfje uit de buurt ingehuurd om een deel te helpen. Behalve het wegmaaien van het struikgewas op de heuvel achter ons huis hebben ze ook 2 van de 3 putten schoongemaakt. Na het wegpompen van al het water schepten ze met een emmer de modder eruit. Wat overbleef was een in de zwarte rotsgrond uitgehakte kom waar het heldere water langzaam insijpelt. Na een paar dagen stond de grote put alweer bijna vol, nu met helder water.

Verder hebben we 1 van de 3 bossen bamboe die op het land staan omgehakt. Honderden dikke bamboestengels. Bamboe wordt hier veel gebruikt, en een deel hebben we dan ook weggegeven. Maar het andere deel is Joke nu aan het ‘schillen’, van de bladeren ontdoen, om te kunnen gebruiken als scherm om straks de container een beetje aan te kleden. Ongeschilde bamboe wordt grijs, niet mooi. Geschild blijft het mooi bruin. Lekker meditatief klusje in het najaarszonnetje.

Verder zie je op de fotoos onze architecte en aannemer, die de aarde, verzameld op diverse plaatsen van ons terrein, aan het testen zijn om de beste samenstelling voor de muren van ons huis van te maken. We hebben alle kleuren, geel, oranje, glanzend beige en donker roodbruin. Deze laatste bleek perfect voor taipa, en de heuvel waar we dat vonden wordt nu een groot stuk afgegraven om ons huis van te bouwen.

Hieronder zie je hoe de taipa gemaakt wordt van kalk en aarde, het aanstampen van de taipablokken, de basis van ons dak van  boomstammen (de stam in de top is 1 stam van een pijnboom van 10 meter lang). Alles wordt behandeld met een natuurlijk product op basis van lijnolie. Op de foto waar het hele huis opstaat kan je goed het verschil zien tussen de oude taipa muur en de nieuwe taipa blokken die er opgezet zijn.
Toen het dak er werd opgezet waren wij er trouwens niet. Jammer genoeg want dit is wel mooi om te zien als zo’n boomstam erop wordt gelegd. Maar wij waren in Nederland en dat was ook heel leuk!
Koud, dat wel, de eerste dag hadden we sneeuw in ons gezicht toen we naar Beverwijk fietsten. A real Holland experience! Hoewel, niet echt normaal, sneeuw in november.
We hebben natuurlijk ons nichtje Laura bewonderd en vastgehouden, heel lekker gegeten, veel gelachen en gekletst, zijn helemaal warm geknuffeld, hebben ons verbaasd over de drukte en de vele winkels in Nederland (zulk soort dingen vergeet je blijkbaar toch een beetje), maar hebben ook heel hard gewerkt. Vrijdag de 28ste kwam namelijk een vrachtwagen met een container, waar al onze spullen in moesten. En die spullen stonden nog verspreid over verschillende adressen, moesten allemaal ingepakt worden. Dozen genummerd, lijsten erbij in het Nederlands en Portugees voor de douane. Wat hebben we toch belachelijk veel spullen! Het paste allemaal maar net in de container uiteindelijk, eentje van ruim 6 meter lang. Gelukkig hebben we het ding gekocht, hij wordt op ons terrein geplaatst, en de spullen kunnen er gewoon inblijven tot we er een plekje voor hebben. En daarna wordt het een opslagruimte.
We hoorden vanochtend dat het schip, de HMS Portugal, vandaag is aangekomen in de haven van Lissabon. Nu moeten we met de rederij regelen dat zij de douaneformaliteiten doen en dan de container naar Troviscais brengen. Dus als het een beetje meezit hebben we volgende week na 2,5 jaar eindelijk weer eens meer spulletjes als dat in 4 dozen past!

Oh, en ook nog op de fotoos: Joke’s ouders hebben in Portugal een caravan gekocht, want in januari komen ze een poosje bij ons wonen en dan hebben we nog geen slaapplaats voor ze!

Weer een stukje portugezer. We hebben, na een langdurend proces, eindelijk portugese nummerplaten op onze auto. We hebben uiteindelijk de advokaat die het voor ons zou regelen gezegd dat we het verder zelf wel zouden doen. Hij heeft een paar slordigheidjes gemaakt bij het invullen van de benodigde formulieren, waardoor alles veel langer duurde dan nodig was. Ook is hij regelmatig voor zijn werk of plezier naar het buitenland, waardoor het proces weer stilligt. En hij is zo iemand die maar blijft zeggen, ‘maak je niet ongerust, laat het maar aan mij over, het komt allemaal binnen no time goed’. Als mensen dit soort dingen gaan zeggen dan wordt het tijd om je ongerust te maken, dat hebben we ondertussen wel geleerd.
We zijn er 3 keer voor naar de Algarve gereden, om papieren op te halen, nieuwe documenten in te  leveren en afgelopen vrijdag dan eindelijk om het echte kenteken op te halen, waarmee we de nummerplaten konden laten maken.
Maar het is het allemaal waard, want we gaan van 100 euro wegenbelasting in de maand (NL), naar 0 euro. Onze auto met maar 2zitplaatsen valt onder de bedrijfsauto’s en die betalen hier geen wegenbelasting. Voor personenauto’s is het trouwens ook heel goedkoop, gemiddeld zo’n 60 euro per jaar.

Er is de afgelopen weken veel gebeurd. Onze aannemer is begonnen met het klaarmaken van de ruine voor renovatie, sloopwerk dus. Het is nu echt een ruine, er staan alleen nog wat resten muur. Maar dat gaat snel veranderen, volgende week wordt gestart met de opbouw. Helaas ligt het werk deze week stil omdat er wat gewijzigd was in hetniveau van de vloer waardoor de bouwtekeningen aangepast moesten worden. Maar op dit moment worden er taipaproefjes gemaakt, met aarde op diverse plaatsen van ons terrein gehaald, om te kijken wat de beste aarde is voor taipa.

Er is ook een graafmachine bezig geweest om de grond rond het huis weg te halen. Dat was in de loop van de jaren een rommelige hoop geworden. En toen zag het er plotseling echt uit als een bouwplaats. We hadden de graafmachineman ook gevraagd om een plaatsje vrij te maken waar we de container met onze spullen willen laten neerzetten. Een mooi verscholen plekje achter hoge struiken. Het is nou eenmaal een lelijk ding zo’n container. Voor dat we het in de gaten hadden had de graafmachinemeneer in zijn enthousiasme een enorm stuk grond weggeschoven, compleet met struiken en alles. ‘Bom?’ vroeg ie met een tevreden lach op zijn gezicht. ‘Uuuuuh….’, zeiden wij. Er was weinig meer aan te doen, de container komt dus gewoon in het zicht te staan voorlopig.

En er is een boorgat gemaakt om ons van water te voorzien. Mooi om te zien. Met een soort wichelroede zoekt de boormeester een plek met het meeste water op. Toevallig ook een plek waar hij makkelijk met zijn vrachtwagen kon komen …
En dan gaan ze op die plek boren, elke buis die erin gaat is 6 meter lang en aangezien je 33 euro per meter betaald, is het van belang om te tellen hoeveel buizen erin gaan. De boorgatboorbedrijven staan erom bekend om wel eens een paar meter extra in rekening te brengen. Maar het is geen vervelend karwei om het een beetje in de gaten te houden. Alle kleuren grond komen er naar boven, geel rood bruin zwart. Wij leven op een hele zwarte rotslaag vanaf een meter of 30 onder ons. Op 86 meter zijn ze gestopt, daar spoot het water eruit, volgens de boormeester zo’n 8000 liter per uur.
Het gat is van boven dichtgemaakt, nu moet er eerst een pomp in. Maar daarvoor hebben we electra nodig en die is helaas nog niet aangesloten. Bijna, maar nog niet helemaal.
Maar goed, we hebben 3 putten met water dus de aannemer kan daar het benodigde water uithalen.

De 3de put hebben we pas ontdekt. Een buurman had ons al verteld dat er nog een derde put moest zijn, maar die was overwoekerd door metershoog onkruid. Dus hebben we besloten met bosmaaier en hark een zoektocht naar de put te doen. We hebben hem gevonden en ook weer een heel mooi stukje terrein vrijgemaakt.

<

Ja ja, het is eindelijk zo ver, we zijn nu echt grootgrondbezitters! Afgelopen donderdag, 2 oktober, hebben we de ‘escritura’ gehad, de overschrijving van Monte Malhadins op onze naam. Het ging soepel, we moesten alleen een uurtje wachten op de notaris, maar de akte klopte helemaal. En dat schijnt een uitzondering te zijn.

We hadden het niet verwacht, maar het voelt toch anders nu als we aan het werk zijn. Het is echt van ons, we mogen nu alles! Hoewel, dat is niet helemaal waar, want in het Parque Natural is alles aan regels gebonden. Er is nog steeds zoveel onkruid weg te maaien en daarna in hopen te verzamelen zodat we het straks kunnen versnipperen. Zoveel dode bomen te verwijderen en in stukken te zagen voor brandhout. Zoveel levende bomen te snoeien. En als het goed is kan volgende week de aannemer beginnen aan de renovatie van de ruine, wat zal het er anders uit gaan zien als die bergen puin wegzijn en er een leuk huisje komt te staan.

En, de EDP (de electriciteitsmaatschappij) is begonnen met de aanleg van de electriciteit. Op een vrijdag werden er 5 grote gaten gegraven en een stukje verderop lagen 5 electrapalen klaar. En 1,5 week later kwamen ze de palen in de gaten zetten. We zijn er natuurlijk nog lang niet, want er moet nog een kabel ingehangen worden, die moet aangesloten worden en vervolgens moet de stroom erop gezet. Nog 3 stappen te gaan dus, waar 3 verschillende afdelingen voor aan de slag moeten, en daar kan de nodige tijd tussen zitten. Maar het is wel een leuk idee dat er speciaal voor jouw een stukje electriciteitsnet neergezet wordt.

Als je op de fotoos klikt komt er een tekst bij. En op het feest in Troviscais was het buiten trouwens drukker. Maar het koor had ondanks het weinige publiek wel heel veel plezier!

Na zo’n tijd beginnen we maar met wat fotoos! Onder andere van ons nichtje dat 5 september is geboren, we mogen ons nu oom en tante noemen. Laura Roos is het dochtertje van Jacco en Saskia, schatje he! We hopen dat het niet te lang duurt voordat we haar even vast kunnen houden.

We kunnen op het moment namelijk niet makkelijk weg want na heel veel voorbereiding gaat er nu van alles lopen. We hebben financiering gekregen van de Credito Agricola, sneller als verwacht. Dit was de bank met het beste aanbod, dus we hoefden niet lang na te denken voor we het aannamen. Ook hebben we van de gemeente Odemira en het Parque Natural toestemming gekregen om ons huis te gaan bouwen. Tenminste, voorlopige toestemming. Een officiele bouwvergunning kunnen we pas aanvragen als het land op onze naam staat en we hopen dat dat begin oktober zal zijn. Dan kan de aannemer wel al beginnen met renoveren van de bestaande ruine, met een beetje mazzel hebben we dan begin volgend jaar een klein huisje om in te wonen.

Wat meer problemen oplevert is het aanvragen van de vergunning om ons toerisme te kunnen beginnen. We zijn dat proces nog niet ingegaan vanwege 1 detail, we weten niet wat voor vergunning we moeten aanvragen. Er bestaan allerlei vormen van toeristische bedrijven in Portugal, maar allemaal gaan ze uit van huisjes. Uitzonderingen zijn de camping of het toeristisch dorp. In dat laatste mag je verschillende soorten accomodaties neerzetten, maar het moet groot zijn, plus een restaurant en een zwembad en nog wat faciliteiten. Daar gaan wij nog niet aan voldoen. En voor een camping gelden allerlei regels waar we allemaal helemaal niet aan willen voldoen. We hebben uitgebreid gebeld met de vertegenwoordiging van het ministerie van toerisme, we hebben gesproken met de wethouder van toerisme van de gemeente waar we onder vallen, Odemira, maar ze kunnen ons niet helpen. "Leuk idee maar je kunt hiervoor geen vergunning aanvragen want het valt onder geen enkele mogelijke vergunning."  We zoeken verder.

De afgelopen weken hebben we een paar dagen vakantie genomen. We konden er even tussenuit omdat er voldoende vrienden en familie waren van de eigenaresse van Vale Porquinhas, die ons werk konden overnemen. We waren er best aan toe, want het is al een half jaar lang 7 dagen per week en de afgelopen maanden met alle gasten waren best druk. Paul en Daphne kwamen voor hun vakantie onze kant op en dat was echt heel gezellig. Ze hadden een appartementje in de buurt van Aljezur, noordwest Algarve, waar je fantastisch kan surfen. Wij hebben ons campertje opgeladen en zijn een paar dagen hun kant uitgegaan. Weer eens wakker worden aan het strand, in de golven spelen in plaats van douchen, heerlijk.
Dagje surfles genomen, veel genoten van zon en zee en heel veel bijgekletst. Ze zijn nog een paar dagen bij ons geweest, lekker ge4WD’t door de bergen en door de duinen vlak langs de kust. Jammer dat ze weer weg zijn …

Dat waren wel de belangrijkste gebeurtenissen van de afgelopen maand. Nog even een toelichting bij de rest van de fotoos:
Eind september zijn in Odemira de monumentendagen en dan worden alle monumenten versierd door een nederlandse weefster die daar woont. Helena Loermans weeft veel met repen stof, heel leuk en kleurig. En makkelijk, tenminste, zelf maakt ze ook heel ingewikkelde dingen, maar de tipi die ik aan maken ben om op een plein neer te zetten is simpel, maar toch leuk.
Frans en Martine hebben hier in de buurt een melkveehouderij en er moest een vijver gegraven worden voor drinkwater voor de koeien. Of we even kwamen helpen om de bodem met plastic te bedekken op zondagochtend voor het fietsen. Dat was nog een hele klus, al was de hele fietsgroep er! Van fietsen kwam niets meer, wel een gezellige barbeque zoals het hoort in Portugal.
En Umbelina, onze achterbuurvrouw, vond jonge katjes in haar hooischuur. Dit gebeurt natuurlijk regelmatig op het boerenland, en normaal worden ze dan direct gedood. Deze waren echter verstopt en hadden hun oogjes al open, en toen kon ze het niet meer. Of wij ze niet mee kunnen nemen. Het zijn zulke schatjes… Maar wat moeten we nu met die beestjes, we hebben niet eens een eigen huis. Dus nemen we zo nu en dan maar wat voer voor ze mee, maar het is elke keer weer moeilijk om ze niet mee te nemen. Hierin moeten we echter hard worden zegt iedereen die hier al langer woont, want er worden je aan de lopende band lieve jonge beestjes aangeboden.